Jak zrobić bukiet z cukierków – słodki prezent krok po kroku

Bukiet z cukierków składa się z patyczków, taśmy i kawałka papieru, więc talent plastyczny nie jest potrzebny. Najczęstszy błąd początkujących to zbyt ciężkie cukierki na zbyt cienkich patyczkach, przez co cała kompozycja się przechyla. Dlatego waga cukierka i sposób jego zamocowania decydują o efekcie bardziej niż ozdoby. Poniżej cały proces: od zakupów po transport gotowego prezentu. Bukiet z 15–20 cukierków to około dwóch godzin pracy, a przy kolejnym podejściu zajmuje już mniej więcej połowę tego czasu.

Materiały i narzędzia

Poniższa lista wystarczy na bukiet w doniczce, który ma około 15 kwiatów:

  • 15–20 cukierków w gładkich, szczelnych opakowaniach, o wadze 10–15 g sztuka
  • szaszłyki bambusowe 25–30 cm, około 20 sztuk (kilka zapasowych na wpadki)
  • cienka taśma dwustronna (6–9 mm) i zwykła, przezroczysta
  • krepina florystyczna lub bibuła w 2–3 kolorach oraz zielona na liście
  • zielona taśma papierowa (kwiaciarska) lub krepina pocięta na paski
  • doniczka lub kubek o średnicy około 10 cm, do tego blok styropianu albo sucha gąbka florystyczna
  • pistolet na klej na gorąco, nożyczki
  • wstążka i wypełniacz dekoracyjny: sizal, papierowa wiórka albo pocięta bibuła

Cukierki najlepiej wybrać w opakowaniach, które się nie rozwijają i nie są tłuste. Dobrze sprawdzają się kulki w folii (typu Ferrero Rocher, Raffaello), podłużne toffi, czekoladki w sztywnych papierkach i małe batoniki. Przy cukierkach luzem, zawijanych w papierek na „ogonki”, opakowanie ma tendencję do odkręcania się, więc lepiej je sklejać dodatkowo. Warto kupić też trzy różne rodzaje zamiast jednego. Bukiet wygląda wtedy na bogatszy, a różne kształty łatwiej ułożyć bez dziur.

Cukierki z czekoladą nie lubią ciepła. Hałas wokół kleju na gorąco jest zbędny, jeśli praca odbywa się w nagrzanym pokoju, bo czekolada pod folią i tak zmięknie. Lepiej pracować w temperaturze poniżej 22°C, z dala od kaloryfera i okna z pełnym słońcem.

Mocowanie cukierków do patyczków

Od tego etapu zależy, czy bukiet będzie trzymał formę. Patyczka nie należy wbijać w cukierek ani przekłuwać opakowania, bo to psuje higienę i wygląd słodyczy. Cukierek ma być przyklejony do patyczka od zewnątrz.

W przypadku cukierków podłużnych patyczek przykłada się wzdłuż cukierka na długość około dwóch trzecich jego korpusu. Na patyczek nakleja się dwa paski taśmy dwustronnej, dociska cukierek, a całość dodatkowo owija jednym obrotem przezroczystej taśmy. Dla pewności można zrobić drugi obrót tuż pod cukierkiem. Samo klejenie dwustronną taśmą bywa za słabe, bo folia ma gładką powierzchnię, a ciężar cukierka stopniowo ją odrywa.

Kulki w folii są trudniejsze, bo mają mało miejsca na przyklejenie. Sprawdza się metoda z klejem na gorąco: na patyczek nakłada się małą kroplę, przykłada do cukierka od spodu i przytrzymuje około 10 sekund. Kropla musi być niewielka, bo duża ilość gorącego kleju może zmiękczyć czekoladę pod cienką folią. Dopiero po zastygnięciu kleju owija się łączenie taśmą przezroczystą w kształt litery X, a potem całością pod spodem.

Na koniec każdy cukierek dobrze jest sprawdzić, trzymając patyczek poziomo i lekko nim potrząsając. Jeśli cukierek się zsuwa lub kołysze, trzeba go poprawić teraz, a nie w gotowym bukiecie, gdzie dostęp do niego będzie już ograniczony.

Kwiaty z krepiny wokół cukierka

Najprostszy kwiat to tulipan: cukierek stanowi środek, a krepina tworzy płatki. Krepina ma tę zaletę, że się rozciąga, więc można ją formować bez zagnieceń. Bibuła jest tańsza, ale łatwiej się rwie i nie daje tak gładkich krzywizn.

  1. Wyciąć prostokąt z krepiny o wymiarach około 12 × 15 cm, z włóknami biegnącymi wzdłuż dłuższego boku.
  2. Rozciągnąć środek prostokąta palcami, tak aby powstała lekka miseczka.
  3. Przyłożyć cukierek do wklęsłości i otulić go krepiną z każdej strony, zostawiając górne brzegi nieco luźne jako płatki.
  4. Zebrać krepinę pod cukierkiem i mocno ścisnąć wokół patyczka.
  5. Owinąć miejsce ściśnięcia cienkim paskiem zielonej taśmy, a potem ciągnąć ją spiralnie w dół patyczka, lekko naciągając, żeby dobrze przylegała.
  6. Wywinąć górne brzegi płatków na zewnątrz kciukiem lub końcem nożyczek, co nadaje kwiatowi kształt.

Liście wycina się z zielonej bibuły złożonej na pół: pasek około 5 × 10 cm z zaostrzonym końcem. Przykleja się je do łodygi dwustronną taśmą i przykrywa kolejną warstwą taśmy zielonej. Dwa liście na jeden kwiat wystarczą, bo więcej powoduje, że bukiet staje się za gęsty i trudniej go złożyć.

Składanie bukietu

Wersja w doniczce

Ta metoda jest łatwiejsza dla początkujących, bo kompozycję trzyma gąbka lub styropian, a nie ręce. Blok przycina się tak, żeby wchodził do doniczki na wcisk, i przykleja klejem na gorąco do dna. Wierzch powinien znajdować się około 2 cm poniżej krawędzi naczynia.

Kwiaty wbija się od środka na zewnątrz. Najwyższy, centralny kwiat powinien wystawać około 20 cm ponad doniczkę, a kolejne coraz niżej, żeby całość miała kształt kopuły. Każdy patyczek warto przed wbiciem zamoczyć w kropli kleju na gorąco, bo wtedy trzyma się mocniej niż samo wciśnięcie w gąbkę. Jeśli używany jest styropian, trzeba wcześniej zrobić otwór cienkim patyczkiem, bo inaczej cienki bambus może się złamać.

Wolne miejsca między łodygami zasłania się wypełniaczem: sizalem, papierową wiórką lub pociętą bibułą. Wypełniacz przyklejany jest punktowo w kilku miejscach, żeby nie zsuwał się podczas przenoszenia. Na koniec wokół doniczki zawiązuje się wstążkę.

Bukiet wiązany w ręku

Wersja bez doniczki wygląda bardziej elegancko, ale wymaga trochę wprawy. Najpierw bierze się w dłoń najwyższy kwiat, a kolejne dokłada się pod lekkim kątem, zawsze w tę samą stronę. Dzięki temu łodygi układają się spiralnie, a główki rozchodzą na boki zamiast się zderzać. Miejsce, w którym palce trzymają łodygi, nie powinno się zmieniać przez cały czas składania.

Po dołożeniu 7–8 kwiatów całość trzeba spiąć w miejscu uchwytu. Najlepiej sprawdza się mocna gumka recepturka lub kilka obrotów sznurka. Dopiero po zabezpieczeniu można dokładać kolejne kwiaty i zbliżać do siebie łodygi, aż bukiet nabierze pożądanej gęstości. Wersja z gąbką wybacza błędy, a ta nie, dlatego najlepiej wcześniej ułożyć kwiaty na stole, żeby ocenić proporcje.

Łodygi przycina się na równą długość dopiero po spięciu, najlepiej nożyczkami do drutu lub mocnymi kuchennymi, bo bambus łatwo się strzępi. Następnie całość owija się papierem pakowym lub celofanem, składając go w stożek, i zabezpiecza wstążką tuż pod kwiatami. Końce szaszłyków można dodatkowo zabezpieczyć taśmą, jeśli bukiet trafi w ręce dzieci.

Kolory dobrane z jednej rodziny, na przykład odcienie różu i bieli, zawsze wyglądają lepiej niż tęcza. Jeden mocniejszy akcent, jak kilka czerwonych kwiatów w środku, wystarczy do ożywienia kompozycji.

Wykończenie, przechowywanie i transport

Gotowy bukiet trzyma się w chłodnym, suchym miejscu, z dala od światła słonecznego. W takich warunkach wytrzymuje bez problemu kilka tygodni, o ile cukierki mają odpowiednio długą datę ważności. Warto sprawdzić ją przy zakupie, a w razie wątpliwości co do składu (orzechy, mleko, gluten) dołączyć karteczkę z listą składników, bo odbiorca może mieć alergię.

Do transportu najlepiej sprawdza się wysokie pudełko lub torba, w której doniczka stoi stabilnie. Wersję w papierze trzeba położyć na boku albo postawić w wiaderku z wyściółką, bo kołysanie w samochodzie szybko psuje układ. Przed wręczeniem warto poprawić płatki i wyrównać liście, bo podczas przewożenia zawsze coś się zagnie.